Why Canada’s African, Caribbean and Black Communities Are Most Affected by HIV and AIDS

ACBCHAAD_Poster_smallLast year Joseph walked into a downtown emergency room with a persistent cough and trouble breathing. After a long wait he was examined by a doctor and was immediately admitted. He had a serious case of pneumonia that was getting worse by the day. After some testing Joseph was informed that he was living with HIV and that his body’s immune system had almost lost its ability to fight off infections. Joseph had AIDS and he was totally unaware of it.

For those of us working in the Canadian HIV field, this is an all too common scenario. The reality is that out of all Canadians living with HIV, more than one in four don’t know they are living with it. And for those of us working with African, Caribbean and Black communities in Canada, it doesn’t surprise us to learn that Joseph is a Black man. People from African, Caribbean and Black communities in Canada are disproportionately affected by HIV and AIDS. They represent approximately 15% (one in seven) of people living with HIV in Canada while representing only 2.5% of the population. The national numbers also show that if you are Black in Canada, you are about 9 times more likely to become infected with HIV than other Canadians.

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب

Why one U.S. mom isn’t telling anyone her child is HIV-positive

Children at desks in school

Children at desks in school. photo: Thinkstock

HIV is nothing to be afraid of, says one mother. What’s frightening is the ignorance and discrimination of others.

For that reason, a contributor to the U.S.-based Scary Mommy blog says she is not disclosing her kindergartener’s HIV-positive status to other parents,educators,and child minders.

“My HIV child is playing with your child, and you don’t know it,” the author, who uses the name Jenn Mosher, writes. “She has played with your child at a local private preschool, been dunked next to yours during swim lessons, and stands in line behind your kid in gymnastics class.”

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب

Thoughts on PrEP – from the first person cured of HIV

by Timothy Ray Brown

Timothy Ray Brown was the first man cured of HIV. But he initially opted against the stem cell transplant that would later make history. photo: Positively Aware (PA)

Timothy Ray Brown was the first man cured of HIV. But he initially opted against the stem cell transplant that would later make history. photo: Positively Aware (PA)

When I first heard about the introduction of the use of Truvada for PrEP (pre-exposure prophylaxis) in 2012, I did not give it much thought. I had been cured of HIV in 2007, and had been told by my doctors that I am immune to the virus. Therefore, I did not think that PrEP was something I needed for myself. Since the whole reason for all of my work is to help the HIV-positive community and their loved ones by giving hope that HIV can be cured, I eventually decided that PrEP is an important tool in preventing new infections and this is an extremely large part of my mission. This article will explain why my mindset toward PrEP for sexually active individuals and injection drug users has been transformed dramatically.

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب

“Ich bin mehr als HIV” – Petes zweiter Frühling

Zeichnung von Petes Sohn für seine Mama: “Du bist die beste Mutter der Welt!” (Foto: DAH)

Zeichnung von Petes Sohn für seine Mama: “Du bist die beste Mutter der Welt!” (Foto: DAH)

Pete ist HIV-positiv – und obwohl die Diagnose längst kein Todesurteil mehr ist, haben Menschen wie sie immer noch mit Vorurteilen und Diskriminierung zu kämpfen. Doch Pete hat noch ein ganz anderes “Problem”: Sie kommt nicht aus Deutschland.

Petes Lächeln ist furchtbar ansteckend. Es fängt bei ihren eisblau blitzenden Augen an, wandert weiter über die unzähligen Lachfältchen und mündet in ihren weit angehobenen Mundwinkeln, die schneeweiße Zähne freigeben. “Ich bin sehr glücklich, seit ich hier bin”, sagt Pete (Name geändert, Anm. d. Red.) und schiebt einen Satz hinterher, der auf den ersten Blick so gar nicht in den Kontext passen will: “Ich habe so viele tolle Menschen kennengelernt – und ich weiß nicht, ob ich dieses Glück auch hätte, wenn ich kein HIV hätte.” Da ist es wieder, dieses unnachahmliche Lächeln – es ist das Einzige an Pete, das ansteckend ist.

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب

National Coming Out Day: Coming Out as HIV+

thomasdavis-blog263When I think about “coming out” as HIV-positive, I feel so blessed to be surrounded by people that love me.

When I first found out I was POZ it didn’t really “hit” me until I told my first friend. He didn’t try to give me “words of advice” or judge me. He just hugged me. After telling him, I felt much more confident in my self and continued to disclose my status to close friends, which usually resulted in similiar response.

When I eventually told my parents, they were supportive. They admired that I wanted to tell my story to other people.

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب

Decriminalization of Sex Work Needed to Help Slow Down HIV Epidemic

The Lancet looks at HIV and sex workers

by Enid Vázquez

مجله پزشکی لانست یک مورد خاصی را در کنفرانس بین المللی ایدز تیر ماه سال 2014  منتشر کرد. این موضوع  ویژه مر بوط  به جرم زدایی انسانهایی که شغل روسپی گری دارند, یا در آمد هزینه زندگی شان را از این راه بدست می آورند می باشد. برخی معتقدند که جرم زدایی کارگران جنسی و زدودن انگ و استیگما به دلیل شغل آنان, موجب کاهش در سرعت بیماری اپیدمی ایدز میشود. بنابر این عقیده تولید و دسترسی به وسایل بهداشتی و استفاده از پوششی بنام کاندوم را تسهیل می کند که خود گام بزرگی برای پیشگیری از بیماریهای آمیزشی و یکی از راههای مبارزه با بیماری ایدز است. 

نوشتار: کیومرث سراج الهی

A young chowkri (bonded sex worker) waits for customers on the 3rd floor of the Joinal Bari brothel in Faridpur.

A young chowkri (bonded sex worker) waits for customers on the 3rd floor of the Joinal Bari brothel in Faridpur, central Bangladesh. © Allison Joyce 2011

The British medical journal The Lancet published a special issue on HIV and sex workers for this year’s 20th International AIDS Conference (AIDS 2014), held in Melbourne, Australia in July.

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب

Ebola and AIDS: A tale of Two Viruses
ابولا و ایدز, داستان دو ویروس

Ebola vaccine research at Vanderbilt University. Photo: EPA

Ebola vaccine research at Vanderbilt University. Photo: EPA

A deadly virus appears in Africa, and makes the jump from animals to humans.

Decades later the virus causes an epidemic across the continent: Preying on poor sanitary conditions and public-health practices, it kills thousands and threatens millions. A worldwide pandemic seems imminent.

Sound familiar?

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب

نکات مهم و حیاتی برای پیشگیری و درمان فوری در مواقع اضطراری با ویروس اچ آی وی با داروی تراوادا

نکات مهم و حیاتی برای پیشگیری و درمان فوری و اضطراری در ساعات اولیه ابتلای احتمالی به ویروس اچ آی وی پس از رفتار پر خطر.

graphic: ACON

اگر شخصی در طی حداکثر 72 ساعت اولیه حال ازهر طریقی به ویروس اچ ﺁی وی ابتلا شود،  بطور مثال از راه آمیزش جنسی بدون پوشش یا آمپول تزریق مواد مخدر مشرک بشرطی که  یکی از آنها مبتلا به ویروس اچ آی وی باشد، پزشکان و یا کلینیکهای مثلثی و یا مراکز مربوطه با تخصص به اچ آی وی و ایدز،  با استفاده از داروهای ترکیبی ضد ویروس اچ آی وی، که به پروفیلاکس یا پیشگیری مشهور  نیز هستند میتوانند در حد بیش از 99 درصد این شخص را کمک کرده تا تکثیر ویروس درخون او جلوگیری شود و حتی ویروسها کاملا منحل شوند
زیرا پزشکان بر حسب تجربیات و آزمایشات بسیار بر این باورند که چون سیستم ایمنی فرد تازه مبتلا به ویروس اچ ﺁی وی، توانایی کاملا مناسبی دارد با استفاده از این داروهای ترکیبی ویروسی را که هنوز فعل و انفعالات اصلی خود را در بدن انجام نداده آسانتر از بدن خارج کنند. پزشکان پیشنهاد میکنند که بهتر است که پس از همان دو ساعت اولیه بعد از رفتار پر خطر با دارو شروع کنند. در صورت نبود این امکان 24 ساعت و یا 48 ساعت نیز ممکن می باشد وبرخی پزشکان هم معتقدند که این امکان درمانی حتی تا 72 ساعت یعنی 3 روز جوابگو و شدنی است. اما برخی دیگر در مورد درمان 3 روز بعد چندان هم موافق نیستند

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب

Migrantinnen und Migranten mit HIV/Aids in Deutschland
مهاجرین حامل اچ آی وی و ایدز

BundesEin erheblicher Teil der Menschen nichtdeutscher Herkunft hat in Deutschland schlechtere Gesundheitschancen. Die Gründe liegen zum Beispiel in einer bisher nicht ausreichenden Öffnung des Gesundheitsversorgungssystems für Migrantinnen und Migranten, kulturellen und sprachlichen Barrieren sowie einer teilweise migrationsbedingten sozioökonomischen Benachteiligung.

21 Prozent der HIV-Neuinfektionen werden mittlerweile bei Menschen festgestellt, die aus Regionen der Welt zu uns gekommen sind, in denen das Virus besonders heftig wütet. Bei den Aids-Neuerkrankungen machen Menschen nichtdeutscher Herkunft einen – gemessen an ihrem Anteil an der Bevölkerung – überproportional hohen Anteil aus. Viele HIV-positive Migrantinnen und Migranten begeben sich zudem erst sehr viel später in medizinische Behandlung als deutsche Patient(inn)en und erleiden so schwere gesundheitliche Schädigungen. Ein Grund dafür ist, dass vielen Menschen mit Migrationshintergrund der Zugang zu Informationen über HIV und AIDS sowie zu einer angemessenen medizinischen Behandlung auf vielfältige Weise erschwert ist.

Schlechtere Chancen für Gesundheit

Unter dem Begriff „Migrantinnen und Migranten“ werden sehr viele sehr unterschiedliche Menschen zusammengefasst: Das Spektrum reicht von in Deutschland geborenen Menschen, deren Familien nun schon in der dritten Generation in Deutschland leben, bis hin zu Menschen ohne legalen Aufenthaltsstatus in oft besonders prekären Lebenssituationen.

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب

Täglicher, aktiver Kampf gegen Stigmatisierung & Diskriminierung von HIV-Positiven und AIDS-Erkrankten


Welt-Aids-Tag 2015 – „Positiv zusammen leben“

HIV-Aufklärung, -Prävention und -Behandlung sind Rechte für alle Menschen.
Vermeiden von Stigmatisierung & Diskriminierung ermöglicht jedem Menschen, diese Rechte zu nutzen. Kiumars Seraj Elahy

Aids IranInzwischen sind über 30 Jahre seit der Erkennung von AIDS als eigenständige Krankheit vergangen (1. Dezember 1981) und leider infizieren sich noch immer viele Menschen in der Iranischen Gesellschaft mit HIV.

HIV und AIDS sind im Iran nach wie vor ein gesellschaftliches Tabu.
Es gibt keine Aufklärung, weder im Radio oder  im Fernsehen, noch auf Plakaten oder in sonstigen gedruckten Medien. In den Schulen existieren Themen wie Sex, Verhütung oder Aids einfach nicht.

Alles was die Menschen darüber wissen, erfahren sie heutzutage aus dem Internet.

continue reading / weiterlesen / ادامه مطلب